Do Eze-Village (tego kamiennego i na górze) zawiózł nas z Nicei autobus nr 82, z przystanku Boyer - cena 1,70€. Korzystamy z biletu na karcie, którą 4 razy przykładamy do czytnika.
W Eze-Village najpierw kierujemy się do informacji turystycznej gdzie dostajemy mapę Eze-Village oraz kilka wskazówek na co zwiedzając zwrócić uwagę.
Dzisiaj nie zwiedzamy Nicei tylko jedziemy do Cannes zrobić sobie zdjęcie na czerwonym dywanie.
Jedziemy tramwajem do Park Phenix tu przesiadka w autobus 620 (bilety kupujemy u kierowcy, okazało się, że jak jest nas 4 osoby to możemy kupić tańszy bilet grupowy). Po godzinie jesteśmy w Cannes.
Nicea - stolica Lazurowego wybrzeża, leży u stóp Alp Nadmorskich nad Morzem Śródziemnym, 5 miasto we Francji co do wielkości oraz miasto partnerskie Gdańska.
Trochę historii z wiki. Około 300r p.n.e. została na tym terenie założona kolonia grecka. W czasach rzymskich była ważnym portem. Przez lata przechodziła z rąk do rąk walcząc o swoją suwerenność.
Obecnie duży ośrodek turystyczny, drugie po Paryżu najczęściej odwiedzane miasto Francji (wiki o Nicea)
W Palau, w porcie cumuje wiele łódek, które oferują rejs wokół archipelagu Maddalena. My wybraliśmy pierwszą z brzegu, kupiliśmy bilety po 50€/osobę. Następnego dnia stawiliśmy się przed łodzią o 9:30, (rejs zaczyna się o 10:00) i jakież było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że łódka jest już pełna ludzi. Dostaliśmy miejsca na dolnym pokładzie tuż przy kuchni/barze (takie wszystko w jednym). W czasie rejsu można było nabyć przekąski i napoje, w czasie lanczu kuchnia serwowała posiłek, dla tych co wcześniej zamówili i opłacili posiłek.
Pogoda dzisiejszego dnia nie zapowiadała się ciekawie. Niebo pokryte było szarymi chmurami. Później zrobiło się słonecznie ale nie było upalnie. Miodzio.
Opłynęliśmy wyspy według planu, który był na ulotce reklamującej rejs. Mieliśmy obiecane postoje i opalanie na dwóch plażach, kąpiel w "naturalnym basenie" i wizytę w mieście La Maddalena.
Przy każdym naszym postoju, przy zejściu z łódki, stał marynarz z tabliczką, na której była napisana godzina odpływu.
Cały dzień na wodzie, w wodzie. Bardzo ładne widoki!
Alberobello i Grotte di Castellana w miejscowości Castellana Grotte.
Dzisiaj również mamy jesienną pogodę trochę pada, trochę mży lub chwilami nie pada.
Do Alberobello z Bari można dojechać pociagiem. Obecnie linia kolejowa jest w remoncie więc jest autobusowa komunikacja zastępcza. Autobus, a nawet kilka autobusów czekają tuż obok dworca kolejowego Bari Centrale przy Via Giuseppe Capruzzi.. Bilety kupujemy w kiosku obok przystanku autobusowego. Do zakupu czterech biletów potrzebny był dowód osobisty jednej osoby.
Podczas jazdy autobusem, to tu, to tam, w miejcowościach, na polach, pojawiały się pojedyncze dziwne okrągłe domki.
Wysiadamy w Alberobello razem z innymi turystami idziemy do domków trulli, do dziwnych, malutkich, okragłych domków.
Trulli w Alberobello to domy zbudowane z kamienia wapiennego, na planie koła lub kwadratu. Najciekawszym elementem domku są szpiczaste dachy w formie stożkowej, które układane były bez zaprawy i utrzymują się w całości jedynie dzięki własnemu ciężarowi. Na dachach znajdują się różne symbole a ściany są pomalowane na biało. Tego typu domki wznoszono z uwagi na kwestie podatkowe. Kiedyś w Apulii pobierano podatki wyłącznie od solidnych, murowanych, wykończonych domów, tak więc mieszkańcy trulli nie musieli płacić bo ich domy nie wygladały solidnie a dach można było szybko rozebrać i dom wygladał na niewykończony. Wiek budynków określa sie na 200-300 lat, pierwsze są z XIIIw. Trulli wpisane są na Listę Światowego dziedzictwa UNESCO.
Pierwszy widok na domki jest z tarasu widokowego. Niesamowity widok. Przed nami rozpościera się mała dzielnica śmiesznych, okrągłych domków ze stożkowymi dachami. Czujemy się jak w bajce. Z opisu w internecie wiemy że znajduje się tutaj domek bliźniaczy, domek z balkonem i wiele innych stary domków, które są zamieszkane lub znajdują się w nich sklepiki, restauracje, kawiarnie. W dzielnicy domków jest również kościół w stylu domków, trafiliśmy na ślub.
 |
| domek z balkonem |
 |
| dziwny symbol |
 |
| dom bliźniak |
 |
| dziwne symbole na dachach |
Wiecej o grocie www.grottedicastellana.it
Jaskinia ma 3348 m długości, maksymalna głębokość wynosi 122 m. Panuje w niej temperatura około 16°C. Najbardziej charakterystyczne miejsca to La Grave - tuż przy wejściu i La Grotta Bianca najdalej położone miejsce, do którego docieramy.
Aby kupić bilet do jaskini, musiałysmy okazać paszporty covidowe, wypełnić druczek z informacjami o nas i założyć maseczki. Po jaskini oprowadza dwóch przewodników. Jeden z przodu opowiada a drugi na końcu wycieczki pilnuje aby ktoś się nie zgubił gdy zacznie podziwiać . W jaskini nie można robić zdjęć, oprócz pierwszej groty, ale przez cały spacer tylko słychać było jak przewodnicy proszą o nierobienie zdjęć. Spacer trwa trochę ponad godzinę a do góry, do wyjścia zawozi nas winda.
Z Jaskini pomaszerowałysmy do stacji kolejowej w Castellana Grotte, to tylko i aż 2 km. Aż, ponieważ zaczął padać deszcz. Na stacji było dziwnie pusto, ale automaty biletowe działały i kupiłyśmy bilety do Bari. Jednak gdy dwa pociągi, które miały przyjechać nie przyjechały ani nie podjechała komunikacja zastępcza, zaczełyśmy się martwić. Przy pomocy googla translatora porozmawiałyśmy z miłą Włoszką a ta nam wytłumaczyła, że komunikacja zastępcza nie zajeżdza na dworzec, tylko zabiera pasażerów z ulicy i wyjaśniła nam, gdzie jest przystanek. Szkoda, że na dworcu nie było takiej informacji. W deszczowy październikowy wieczor nawet w Apulii nie jest ciepło i czekając na połączenie do Barii trochę zmarzłyśmy. Wieczorem byłyśmy w Bari. Jak dobrze, że nasze mieszkanie miało klimatyzację to wysuszyłyśmy ubrania.
Co by tu zrobić jesienią? Wpadłyśmy na pomysł, aby polecieć na chwilę do Bari. Bilet jest tani więc tylko pozostaje nam skorzystać z oferty.
Po południu jesteśmy w Bari na lotnisku. Nikt nam nie sprawdza paszportów covid-owych. Z lotniska kierujemy się w stronę metra. Metrem możemy dojechać do centrum Bari.
Nocleg mamy zarezerwowany w jednej z bocznych uliczek Nowego Miasta. Idąc na nocleg robimy jeszcze zakupy. Wieczorem wychodzimy z apartamentu aby zjeść kolację i trochę pozwiedzać. Lekko mży. Kolację jemy w jednej z polecanych na innych blogach restauracji. Jedzenie przepyszne. Deszcz trochę ustał, więc idziemy zwiedzać miasto. Idziemy nadmorską promenadą a potem skręcamy w boczne uliczki. Bari nocą nawet w deszczu jest urocze. Uliczki są klimatyczne i zachęcają do spacerowania.
Kolejny dzień spędziłyśmy w Alberbello i Groto Castello.
Trzeci dzień pozostawiłyśmy sobie na dalsze zwiedzanie Bari, a tu nadal pada. Gdy trochę deszcz ustał idziemy zwiedzać miasto i coś zjeść. Dzisiaj zobaczymy więcej starego miasta w Bari. Nawet trafiliśmy na panie, które wyrabiają słynny w Apulii tradycyjny makaron w kształcie "uszek" – orecchiette. Panie siedzą w oknach lub przed domami i można zobaczyć w jaki sposób makaron jest robiony, można do kupić "bezpośrednio od producenta", co jest atrakcją starego miasta (Bari Vecchia), bo całe stare miasto jest przepełnione straganami z makaronem lub oknami w których panie go robią i sprzedają.
 |
| żeby kózka nie skakała? |
